به هرکسی که دل سپردم بی وفا شد، چو پایبندش شدم از من جدا شد، نمیدانم از اول بی وفا بود یا نازش را کشیدم بی وفا شد

خود را به که بسپارم وقتی که دلم تنگ است پیدا نکنم همدل، دلها همه از سنگ است گویا که در این وادی از عشق نشانی نیست، گر هست یکی عاشق آلوده به صد رنگ است

زنده با آن که گاهی یادی از ما میکند، از خجالت ما را غرق دریا میکند، حال ما میپرسدو از مهربونی های خود، این دل غمگین ما را پر از عطر گلها میکند

میگن بارون مظهر دلتنگیهاست، تو ببین با دلم چه کار کردی که داره برف میاد!!!

برایت از طلا تختی، مسیری رو به خوشبختی / برایت صبر ایوبی، حیاتی مملو از خوبی / برایت شاد بودن را فقط آزاد بودن را / رفاقت را، صداقت را، اگر خواهی محبت را دعا کردم

حیات درختان در بخشش میوه است، آنها میبخشند تا زنده بمانند، زیر اگر باری ندهند خود را به تباهی و نابودی کشانده اند ( جبران خلیل جبران )

تقریبا همه ی مردم بخشی از عمرشان را در تلاش برای نشان دادن ویژگی هایی که ندارند تلف میکنند ( سامول جانسون )

ما ندرتا درباره ی آنچه که داریم فکر میکنیم، در حالی که پیوسته در اندیشه ی چیزهایی هستیم که نداریم ( شوپنهاور )

حکمت، درختی است که ریشه ی آن در قلب است و میوه ی آن در زبان ( بطلمیوس )

معذرت خواهی همیشه به این معنا نیست که تو اشتباه کردی و حق با یکی دیگه است! گاهی یعنی اون رابطه بیشتر از غرورت برات ارزش داره ( امیرحجت )

هیچگاه اظهارات و گفته های یک فرد خشمگین را در حین مشاجره فراموش نکن!!! فکر میکنم خودتون دلیلشو میدونید

میان دست من و تو هزار فرسنگ است / غریب مانده دلم بی وفا دلم تنگ است / سراغ چشم ترم را چرا نمیگیری / مگر جنس دل نازک تو از سنگ است

سلام بی وفای ای بی مروت / سلام ای ساز گیتار محبت / سلام کردم نگی تو بی وفایی / واگرنه ما که عاشفتیم بی مروت

ناز که میکنی خریدن دارد / این دل به هوای تو تپیدن دارد / این قصه شبیه بهترین خاطره ها / هر روز برای من شنیدن دارد

سفر از فاصله ی دور حکایت دارد / خسته با رفتن احساس رفاقت دارد / چه صمیمانه به درگاه خدا گویم / که دلم از دوری دوست شکایت دارد

گاهی خیال میکنم از من بریده ای / بهتر از من برای دلت برگزیده ای / از من عبور میکنی و دم نمیزنی / تنها دلم خوش است که شاید ندیده ای

در فصل تگرگ عاشقت میمانم / با ریزش برگ عاشقت میمانم / هر چند تبر به ریشه ام میکوبی / تا لحظه ی مرگ عاشقت میمانم

تو چه صادقانه گفتی در خانه ی قلبت هیچ جایی برای من نیست / بر قلب سنگیت بوسه میزنم، که با من صادق بود

ای کاش دلم اسیر و بیمار نبود / در بند نگاه او گرفتار نبود / من عاشقو او از عشق من بی خبر / ای کاش دل و دلبر و دلدار نبود

سردم شده است و از درون میسوزم / حالا شده کار هر شب و هر روزم / تو شعر مرا بپوش سرما نخوری / من دکمه ی این قافیه را میدوزم

رای متعهد بودن مهم نیست که یه حلقه ی فلزی توی دستت باشه! مهم اینه یه حلقه از عشق دور قلبت باشه

ای دوست به خدا دوری تو دشوار است / بی تو از گردش ایام دلم بیزار است / بی تو ای مونس جان، دل ز غمت میسوزد / دل افسرده ی من طالب یک دیدار است

بسوزان در شرار طعنه هایم / بگو بیزاری از شعر و صدایم / زبانت کی کند آزرده خاطر؟ / مرا که با تو دل آشنایم

عشق را با فکر تو معنا میکنم من / با حضورت قلب خود را زیبا میکنم / گرچه آبی در دلم جاری نبوده /دشت دل را با بارش مهر تو دریا میکنم من

فروغ ساحل شب های من باش / طلوع طالع فردای من باش / در این فصل خزان زندگانی / امید این دل تنهای من باش

بیا با من دلم تنهاترین است / نگاهت در دلم شور آفرین است / مرا در شعله ی عشقت بسوزان / رسم دوستداریها همین است

سالها بگذشته از میلاد من / کی یکی مردانه باشد یا من / منو یک تنهایی و یک شمع روشن / خدایا نکند باید بیاید

این همه تنهایی برام زیاده / نذار که از دست خودم خسته شم / نذار با این تنهایی خو بگیرم / کاشکی نمیشد به تو وابسته شم

با تو بودن همیشه پرمعناست / بی تو روحم گرفته و تنهاست / با تو یک کاسه، یک دریاست / بی تو دردم به وسعت صحراست

غربت آن نیست که تنها باشی، فارغ از فتنه ی فردا باشی
غربت آن است که چون قطره ی آب، در پی دریا باشی
غربت آن است که مثل من و دل، در میان همه کس یکه و تنها باشی

هر سحر آفتاب من بودی / همه شب ها شهاب من بود / گر شکستم بدون چشمانت / تو تمام حساب من بودی

امشب شب رویایی تو بود و تو نبودی / در دل همه آوای تو بود و تو نبودی / دل زیر لب آهسته تمنای تو میکرد /در حسرت دیدار تو بودو تو نبودی

تو را تا بی نهایت دوست دارم / تو را تا قلب دریا دوست دارم / اگر روزی نباشم در این دنیای خاکی / تو را در قلب خاک هم دوست دارم

دیشب از دلتنگیت بغضی گلویم را شکست / گریه ای شد بر فراز آرزوهایم نشست / من نگاهت را کشیدم روی تاریخ غزل / تا بماند یادی از روزی که بر قلبم نشست

از روزی که یکی! دلم را برده / تب دارم مثل طفل سرما خورده / گفتارم شعر، شعرهایم هذیان / دکتر جان بنده زنده ام یا مرده؟

هر آنچه خواستم نیامد به دست / چون که بیگانه بودم با این دنیای پست / پی آب بودم کوزه به دست / چون که آب یافتم، کوزه شکست

وفایت دست و پایم را گرفته / غمت شور و نوایم را گرفته / حضور نا تمام چشمهایت / تمام لحظه هایم را گرفته

میگن شبا فرشته ها از آرزوی آدما، قصه میگن واسه خدا! خدا کنه همین شبا گفته بشه قصه ی تو واسه خدا

ای بنده تو سخت بی وفایی، از لطف به سوی ما نیایی، هر دم که ترا دهم دردی، نالان شوی و به سویم آیی، هر دم که ترا دهم شفایی، یاغی شوی و دگر نیایی

به خدا گفتم: بیا جهان را قسمت کنیم آسمون واسه من ابراش واسه تو، دریا واسه من موجش واسه تو، ماه واسه من خورشید واسه تو… خدا خندید و گفت: تو بندگی کن، همه دنیا مال تو، من هم مال تو

انیس قلب خود تنها خدا کن، خدا را در دل شبها صدا کن، ز خوف حق چو اشکی را چکاندی / به حال ما زمینی ها دعا کن

به خدا گفتم: به من همه چیز بده، تا از زندگی لذت ببرم! خدا فرمود: به تو زندگی دادم تا از همه چیز لذت ببری