* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

سر دشمن به دست دشمن دیگر کوب که از دست هردو خلاصی یابی .سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

هر که با بدان نشیند ،اگر طبیعت ایشان را هم نگیرد به طریقت ایشان متهم گردد. سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

هر که با داناتر از خود بحث کند تا بداند که داناست،بدانند که نادان است. سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

مال از بهر آسایش عمر است، نه عمر از بهر گرد کردن مال. سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

خشم بیش از حد گرفتن، وحشت آرد و لطف بی دقت، هیبت ببرد. سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

برادر که در بند خویش است، نه برادر و نه خویش است. سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

هر کس را که زَر در ترازوست ، زور در بازوست. سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

هر که در زندگی، نانش نخورند، چون بمیرد، نامش نبرند. سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

اندیشه کردن به این که چه بگویم، بهتر است از پشیمانی از این که چرا گفتم . سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

مبخشای بر هر کجا ظالمیست
که رحمت بر او جور بر عالمیست
هر آنکس که بر دزد رحمت کند
به بازوی خود کاروان میزند
جفاپیشگان را بده سر به باد
ستم بر ستم پیشه عدل است و داد سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

مردی نه اینستکه حمله آورد ، بلکه مردی آنستکه در وقت خشم خود را بر جای بدارد و پای از حد انصاف بیرون ننهد .سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

نادان را به از خاموشی نیست و اگر این مصلحت بدانستی ، نادان نبودی .سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

در میان دو کس دشمنی میفکن ، که ایشان چون صلح کنند تو در میانه شرمسار باشی .سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

هرکس خود را نصیحت نکند ، به نصیحت دیگران محتاج است .سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

به چای خوردن تو پیش آدم بعدی قسم به اینهمه که در سَرم مُدام شده قسم به من!سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

اندیشه کردن که چه گویم,بهتر از پشیمانی خوردن که چرا گفتم.سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

هر آن سری که داری با دوست در میان منه چه دانی وقتی دشمن تو گردد و هر گزندی توانی به دشمن مرسان که باشد وقتی دوست گردد.سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

مال از بهر آسایش عمر است نه عمر از بهر گرد آوردن مال.سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

از نظر هرکسی عقل او کامل است و فرزندش در چشم او زیبا جلوه می کند .سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

سفله چون به هنر با کس بر نیاید به غیبت کارها سازد .سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

نه چندان درشتی کن که از تو سیر شوند ،نه چندان نرمی کن که بر تو دلیر شوند . سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

دشمن چواز هر حیله ای در ماند ، سلسله ی دوستی بجنباند . پس کارها بکند به دوستی که هیچ دشمن نکند به دشمنی . سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

سخن میان دو دشمن چنان گوی که چون دوست گردند شرمنده نباشی . سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

دشمن چون از همه حیلتی فرو ماند سلسله دوستی بجنباند . پس آنگه به دوستی کارها کند که هیچ دشمنی نتواند .سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

اسکندر رومی را گفتند دیار مشرق و مغرب به‌ چه گرفتی؟ گفت: هر مملکت را گرفتم رعیتش را نیازردم و نام پادشاهان جز به ‌نیکویی نبردم.سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

داروی تربیت از پیر طریقت بستان     کآدمی را بتر از علت نادانی نیست سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

دو کس دشمن ملک و دین‌اند، پادشاه بی‌حلم و زاهد بی‌علم سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

گرت از دست برآید، دهنی شیرین کن      مردی آن نیست که مشتی بزنی بر دهنی سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

حکیمی را پرسیدند از سخاوت و شجاعت کدام بهتر است، گفت آن که را سخاوت است به شجاعت حاجت نیست. سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

همه عیب خلق دیدن نه مروت است و مردی      نگهی به خویشتن کن که تو هم گناه داری سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل    که گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم سعدی

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

بدی را بدی سهل باشد جزا      اگر مردی ” اَحسِن الی مَن اَساء ” سعدی