او قبل از رفتن به مدرسه قلم را با پایش می گرفت و نقاشی می کشید و این روند تا سال دوم دبستان هم ادامه داشت تا اینکه معلم کلاس سومشان با او صحبت کرد و فاطمه قبول کرد که اگر بخواهد وارد دانشگاه شود باید مثل بقیه باشد بنابراین نوشتن با دست هایش را شروع کرد؛ اولش خیلی سخت بود ولی یواش یواش عادت کردم. هنوز هم خیلی از کارها را با پایم انجام می دهم؛ مثلا وقتی در خانه هستیم با پا غذا می خورم.تا وقتی که فاطمه مدرسه می رفت برای آنکه از درسش عقب نماند به کلاس های آزاد نمی رفت ولی وقتی دیپلمش را گرفت سنتور را پیش استادش، غلامرضا مشایخی شروع کرد؛ «از سازها به پیانو و گیتار علاقه مند بودم ولی شرایط فیزیکی ام این اجازه را نمی داد. وقتی مشورت کردم متوجه شدم که می توانم در ساز سنتور موفق باشم. اطلاعاتم درباره این ساز در حد این بود که می دانستم به شکل ذوزنقه است ولی اگر حمایت ها و تشویق های استادم نبود شاید هیچ وقت به این ساز علاقه مند نمی شدم.فاطمه برای اینکه بتواند نواختن سنتور را شروع کند به پروتزهایی برای دستانش نیاز داشت تا با آنها مضراب را در دست بگیرد. متخصصان هلال احمر این کار را انجام دادند و فقط ماند یادگیری نت ها که فاطمه همیشه از آن می ترسید ولی بالاخره توانست با تمرین زیاد نت خوانی را هم یاد بگیرد.

او طراحی سیاه قلم را هم از برادر بزرگترش مهدی یاد گرفت؛ «در طراحی کشیدن پرتره انسان برایم خیلی سخت بود چون نمی توانستم دور صورت را خوب دربیاورم اما تمرین کردم و موفق شدم». بعد از آن هم به طراحی روی سفال علاقه مند شد.بعد از اینها نوبت به گریم و آرایشگری رسید که فاطمه از کودکی به آن علاقه داشت؛ «وقتی ثبت نام کردم استادم گفت تو می توانی این کار را انجام دهی؟چون خیلی ظریف کاری دارد. من هم جواب مثبت دادم. در کلاس صدای استاد را ضبط می کردم و خیلی دقیق به کارهایش نگاه می کردم تا بهتر یاد بگیرم.آموزش گریم به همین منوال تمام شد تا اینکه نوبت به روز امتحان رسید؛ روزی که اگر می توانست قبول شود دیپلم چهره پردازی می گرفت. فاطمه آن روز را به یاد می آورد و می گوید: «مسؤول برگزاری امتحان از مربی ام پرسید من چه مدلی به او بدهم که بتواند انجام دهد؟ این حرفش ترحم آمیز بود و خیلی ناراحت شدم و مربی ام هم به او گفت سخت ترین مدلی را که فکر می کنید به این هنرجو بدهید. او هم مدل خاتون را به من داد که خیلی سخت بود. بعد هم گفت یک ربع هم به ات وقت اضافه می دهم ولی من با خودم گفتم باید جوری کارم را پیش ببرم که به آن یک ربع وقت اضافه هم احتیاج پیدا نکنم». فاطمه آن قدر کارش را خوب انجام داد که تنها کسی در آن دوره بود که توانست با نمره ممتاز دیپلم گریم بگیرد.اما انگار اشتیاق این دختر به تجربه و یادگیری مهارت های تازه تمامی نداشت چون او مدرک گرافیک کامپیوتری اش را هم گرفت؛ «من همه این مدارک را گرفتم تا شاید بتوانم برای خودم کاری دست و پا کنم ولی متاسفانه هیچ کس حاضر نمی شود به یک معلول کار بدهد. آنها به معلولیت آدم نگاه می کنند نه به اینکه چه توانمندی هایی دارد. برای کار به جاهای زیادی مراجعه کرده ام که تا الان به در بسته خورده ام».کنسرت در عشق آبادفاطمه وقتی نواختن آهنگ «ای الهه ناز» را یاد گرفت به سنتور بیشتر علاقه مند شد. اولین کنسرتی هم که داشت در فرهنگسرای بهمن با همین آهنگ بود. «تولد حضرت فاطمه(س) بود. مادرم هم بین جمعیت نشسته بود و وقتی نگاهش کردم دلم قرص شد. ای الهه ناز و ای ایران را نواختم و وقتی تمام شد نفس عمیقی کشیدم و عکس العمل مردم و تشویق آنها برایم خیلی غیر منتظره بود».مادر فاطمه آن شب را به یاد می آورد و می گوید:«صندلی فاطمه نامناسب بود و او مدام از روی آن سر می خورد ولی بالاخره توانست کنترل خودش را حفظ کند و اجرای خوبی داشته باشد».
سنتور تا دکترافاطمه سال ۱۳۸۷ به عنوان دانشجوی موسیقی کنسرواتور ایران پذیرفته شد؛ «تصمیم گرفتم بروم موسیقی بخوانم».او ادامه می دهد:«روز اول دانشگاه برایم درست مثل روز اول مدرسه بود؛ با این تفاوت که آن موقع خواهرم همراهم بود ولی این دفعه تنهای تنها بودم. اما رفتار دانشجویان و استادان برخلاف آن زمان خیلی عادی بود. ترم یک که بودم همه فکر می کردند من از موسیقی سر درنمی آورم و به من یک هفته مهلت دادند تا نت ها را حفظ کنم اما من این کار را قبلا یاد گرفته بودم».با تمام این تفاسیر فاطمه مثل خیلی از معلولان دیگر مشکلات زیادی در رفت و آمد دارد. خودش در این باره می گوید:«فاصله خانه ما تا دانشگاه خیلی زیاد است. روزهای اول آژانس می گرفتم و با مادرم می آمدم ولی الان خودم به تنهایی با آژانس می آیم که خیلی هزینه بر است. همین طور برای سوار شدن و پیاده شدن مخصوصا اگر وسیله و یا ساز دستم باشد از دوستان و همکلاسی هایم کمک می گیرم».او از ترم سوم ساز سنتور را به عنوان ساز تخصصی خودش انتخاب کرده و امیدوار است بتواند این رشته را تا مقطع دکترا و آهنگسازی ادامه دهد.فاطمه موفقیت هایش را مدیون خانواده اش می داند؛ خانواده ای که او را محدود نکردند و مانند خواهر دوقلویش هر امکاناتی را که در توانشان بود در اختیار او هم گذاشتند.فاطمه می گوید:«سخت ترین لحظات برای من این است که مردم با نگاه ترحم آمیز به من خیره شوند. البته حس ششم خیلی خوبی هم دارم و تا متوجه شوم که کسی می خواهد از روی دلسوزی به من کمک کند کاری می کنم که با دیدن توانایی هایم از انجام این کار منصرف شود. من با معلولیت خودم کنار آمده ام و دلم می خواهد مردم هم این را بدانند و اجازه بدهند راحت زندگی کنم».

فاکس نیوز در ادامه افزوده است که مقامات شهری، شهر ریورهد در نیویورک اعلام کرده اند که وظیفه آنها این است که مطمئن شوند که ساختمان ها استحکام لازم را دارند و این اطمینان با استفاده از دستورالعمل ها، قوانین و حتی اینترنت حاصل می شود که اینترنت سریع ترین و ارزان ترین راه برای این کار است.
مقامات این شهر اعلام داشته اند که تاکنون ۲۵۰ استخر غیرمجاز تاکنون با استفاده از گوگل ارث شناسایی شده اند و شهرداری این شهر بیش از ۷۵ هزار دلار از صاحبان این استخرها جریمه دریافت کرده است.سرویس گوگل ارث نیز با اشاره به این موضوع در وبلاگ خود، دو داستان مشابه دیگر در این خصوص را ذکر کرده است.
گوگل ارث در وبلاگ خود آورده است که داستان کشف استخرهای غیرمجاز تنها یکی از داستان هاییست که ما پیش از این در خصوص گوگل ارث نوشته بودیم. ۵ سال پیش اداره مالیات با استفاده از گوگل ارث و عکسبرداری از اراضی شخصی یکی از شهروندان به وی اطلاع داد که به دلیل ساخت یک عمارت جدید باید تن به پرداخت مالیات آن دهد.

گوگل در ادامه آورده است که یک خبر دیگر نیز مربوط به استخر و گوگل ارث پیش از این وجود داشت و آن هم استفاده یک کارشناس تعمیر و نگهداری استخر از سرویس گوگل ارث برای شناسایی خانه های دارای استخر بود که با شناسایی این اماکن لیست آدرس هایی را که برای تبلیغات به انها مراجعه می کرد، تکمیل می نمود.
به نظر می آید که استفاده از برخی سرویس های اینترنتی اگر چه در برخی اوقات به نفع کاربران است اما اگر این سرویس بخواهد علیه کاربران استفاده شود چندان مورد پسند شهروندان نیست.

به گزارش خبرآنلاین، آیت الله تهرانی که در اولین جلسه اخلاق و معارف در ماه رمضان سخن می گفت، درباره معنا و مفهوم این ماه عنوان کرد : ” این ماه، ماهی است که ربّ با عبدش سخن گفته است. به حسب روایتی از امام صادق(علیه السلام)، کتب آسمانیه از تورات و انجیل و زبور تا قرآن، همه در ماه مبارک رمضان به پیامبران الهی نازل شده است. یعنی این ماه، ماهی است که خداوند با بندگانش سخن گفته است و آن ها را مورد خطاب قرار داده و مورد عنایت خاصّه خودش قرار داده است. ”

وی درباره تاکید بر خواندن مکرر قرآن در ماه رمضان گفت : ” در یک روایت هست که زین العابدین (ع) در این ماه سخن که می گفت، سخن او یا آیات الهی بود و یا دعا. این ها همه گویای این معنا است که خود این تکرار کلام ربّ لذت بخش است. یعنی اگر یک رابطه محبت، بین مُحبّ و محبوب باشد، اقتضایش این است که انسان سخن محبوبش را یادآوری کند. چقدر هم لذت می برد که محبوب این سخنان را به من گفته است! اگر مُحبّ، مُحبّ واقعی باشد سخن محبوب برای او لذت بخش است و تکرار آن به او جلا میبخشد و به روحش صفا میبخشد. لذا ما در روایات می بینیم که اینطور سفارش شده است که قرآن نازل را تلاوت کنید. ”

استاد اخلاق حوزه درباره فلسفه دعا کردن در این ماه عنوان کرد : ” در روایات ما هست و تأکید هم شده که خدا به بنده اجازه داده است که در این ماه با او حرف بزند و از هر دری سخن بگوید. به تعبیر دیگر این ماه، ماه سخن گفتن بین «محبوب و مُحبّ» و «مُحبّ و محبوب» است؛ ماه گفتگوی «ربّ با عبد» و «عبد با ربّ» است. از طرفی ماه سخنان ربّ را تکرار کردن و لذت بردن است و از طرف دیگر ماهی است که عبد سخنانش را با ربّش میگوید.

از امام صادق(ع) منقول است که علی(ع) فرمود: «عَلَیْکُمْ فِی شَهْرِ رَمَضَانَ بِکَثْرَةِ الِاسْتِغْفَارِ وَ الدُّعَاء» یعنی هیچ کدام از خواسته هایت را کنار نگذار! هر خواستهای داری بگو! معنای «کثرت» این است؛ چه مادی، چه معنوی، این خواستهها را با خدا در میان بگذار و از او تقاضا کن. ”

وی در ادامه افزود : ” آگاه باشید که درب های آسمان، از شب اول ماه مبارک رمضان باز است. در این ماه دیگر هیچ حجابی نیست. یعنی از ناحیه خداوند نسبت به بندگانش هیچ حجابی نیست. هیچ دری بسته نیست؛ اصلاً و ابداً. تمام درب ها باز است. اگر بخواهیم این را تنزّل بدهیم باید بگوییم، هر تقاضایی اگر متناسب با دربی از درب های رحمت الهی باشد این تقاضا به ربّ می رسد؛ هر تقاضایی! چه مادی و چه معنوی. نتیجه آن این است که این تقاضاها در این ماه بی جواب نمی ماند. به تعبیر روز هیچ دعایی به بایگانی نمی رود! بلکه مستقیم به دست خودش می رسد؛ مستقیم خودش می شنود و تمام جواب ها مثبت است. هیچ دعایی جواب منفی ندارد. “

..
..
..
اما نوبت به پیمانکار ایرانیکه رسید بدون محاسبه و بازدید از محل به سمت مسؤل کاح سفید رفت و در گوشش گفت: قیمت پیشنهادی من ۲۷۰۰ دلار است!!!
مسؤل کاخ سفید با عصبانیت گفت: تو دیوانه شدی، چرا ۲۷۰۰ دلار؟!!!!!
پیمانکار ایرانیدر کمال خونسردی در گوشش گفت:
..
آرام باش…
۱۰۰۰ دلار برای تو…… و۱۰۰۰ برایمن ……. و انجام کار هم با پیمانکارمکزیکی.

و پیمانکارایرانی در مناقصه پیروز شد!!!

کایران ویلیامسن کوچکترین هنرمند بریتانیایی است که این روزها نامش در تمامی محافل هنری بر سر زبانها است.
به گزارش خبرآنلاین، ویلیامسن که به تازگی هشت ساله شده با وجود شهرت ناگهانیاش در دنیای کودکی سیر میکند.

او میگوید: «کشیدن گاو از هر چیزی سادهتر است، لازم نیست به فکر جزئیات باشی.»
ویلیامسن که مطبوعات بریتانیا او را «مونه کوچک» لقب دادهاند در نمایشگاه قبلیاش ۳۳ اثر شامل کار با پاستل، آبرنگ و رنگ روغن ارائه کرده بود که تمام آنها به فروش رفت. این نمایشگاه ۲۳۵ هزار دلار سود برای او به همراه داشت.
خریداران آثار او که از سراسر نقاط دنیا به این نمایشگاه آمده بودند تمام طول شب را در صف پشت در گالری سپری کردند. تخمین زده میشود سه هزار نفر منتظر نقاشیهای جدید ویلیامسن از مناظر برفی، آسمان و مزارع قارچ هستند، نقاشیهایی که همگی نشانههای مکتب امپرسیونیستی را دارند.

این هنرمند هشت ساله صاحب وبسایت شخصی و کارت ویزیت است. حتی مردم برای گرفتن امضای او روی نمونههای کوچک آثارش به گالری او مراجعه میکنند، علاوه بر این روزنامهنگاران سفر طولانی به شرق انگلستان را بر خود هموار میکنند تا با او مصاحبه کنند.
کایرون ویلیامسن با این مسئله کنار آمده و میگوید: «به نظرم همه چیز معمولی است.» اما این مسائل برای کیت و میشل ویلیامسن والدین او معمولی نیستند. آنها شگفتزده و مغرور هستند و البته نگران استعداد و تاثیر این مسائل بر فرزندشان.

میشل مادر ۳۷ ساله کایرون که پزشک غذایی است میگوید:«طاغتفرسا است.» او به همراه پدر ۴۴ ساله، مادر و بیلی-جو، خواهر شش سالهاش در آپارتمانی کوچک زندگی می کنند.
او در کودکی مثل تمامی بچهها سرشار از انرژی بود و زمانیکه دو سال پیش در جریان تعطیلات از مادر و پدرش تقاضای مداد و کاغذ کرد آنها شگفتزده شدند. او که در آن زمان پنج سال و خوردهای داشت نقاشی بینقص از یک قایق در ساحل کشید. سرعت پیشرفت او بسیار بالا بود. به زودی نقاشیهای بسیار زیبایی از مناظری که بسیار شبیه مناظر منطقه نورفالک، در نزدیک خانهاشان بود میکشید.
میشل میگوید:«من و کیت نقاشی بلد نیستیم، برایمان سخت بود بفهمیم در سرش چه میگذرد. نمیتوانستیم درک کنیم. نمیدانستیم از کجا این استعداد را پیدا کرده، اما او مصمم بود این کار را ادامه بدهد. وقتی فرزندتان چنین موهبت و استعدادی دارد باید از او حمایت کنید.»
با این حال والدین کایرون مطمئن نیستند این حجم از توجه مردم به فرزندشان مفید است یا مضر. آنها آثار کایرون را به گالری محلی نشان دادند. این گالری تا کنون دو نمایشگاه برای او برپا کرده و کنار آمدن با انبوه مخاطبان را برای خانواده ویلیامسن ساده کرده است.
میشل در این مورد افزود: «طبیعی نیست که فرزندتان را زیر ذرهبین مطبوعات قرار بدهید. با گرگهای بسیاری مواجه شدهایم. فقط دنبال پول هستند. اصلا به جنبه حسی موضوع کاری ندارند. هنر از کایرون جداکردنی نیست.»
او که بسیار درونگرا است بلوز و شلوارک به تن میکند و اصلا شبیه نابغههای گلخانهای کت و شلوارپوش نیست. او عاشق فوتبال است و در پست دفاع تیم مدرسه بازی میکند.
با این حال زمانیکه در مورد هنرش صحبت میکند حرفهایش آمیزهای جذاب از بزرگسالی و کودکی است. او با اعتماد به نفس درمورد انتخاب رنگ و همچنین بازی نور و تاریکی صحبت میکند و به راحتی جزئیات خاص را به ذهن میسپارد.
نظر اهل فن
نظر اهل فن درمورد آثار کایرون متفاوت است. روزنامهای با چنین تیتری به استقبال او رفته بود: «آیا کایرون جذابترین نقاش بریتانیا نیست؟» اما برخی دیگر با شک به موضوع نگاه میکنند و معتقد هستند اگر او بزرگسال بود این چنین نقاشیهایش مورد توجه قرار نمیگرفت و استعدادش نیز ماندگار نیست.
پابلو پیکاسو نقاش مشهور نظر جالبی درمورد نابغههای خردسال دارد: «برعکس موسیقی، نابغه خردسال در نقاشی معنایی ندارد. آنچه مردم نبوغ زودهنگام میخوانند همان نبوغ دوران کودکی است. با رشد کردن این نبوغ محو میشود.»
این درحالی است که پیکاسو خودش نابغه خردسال محسوب میشود، نابغه خردسالی که در بزرگسالی نقاشی را متحول کرد. همچنین میتوان از جان اورت میلائیس نام برد، نقاش انگلیسی قرن نوزدهم که در ۱۱ سالگی عضو اکادمی سلطنتی هنر شد.
اما برعکس پیکاسو، میلائیس و موزارت بسیاری دیگر از نوابغ خردسال در بزرگسالی به جایی نرسیدند. صحبتهای روانشناسان در این زمینه نامربوط نیست.

جک بویل، روانشناس کودکان در گلاسگو میگوید: «اغلب نابغههای هشت ساله که فوتبالیست یا نوازنده پیانو هستند تا بزرگسالی دوام نمیآورند.»

او که معتقد است استعداد کایرون هیچ ضرری برای او ندارد افزود: «بچهها دوست دارند موفق و بهترین باشند، نظر من چیست؟ پول را بردار و فرار کن! روی دیگر تواناییهایش کار کنید و تا جایی که میتوانید از نقاشیهایش بهره ببرید.»
با آغاز فصل مدرسه کایرون به دنیای معمول هم سن و سالهایش بازمیگردد. اخیرا دو تابلو از او برای حراج عرضه شدهاند و نمایشگاه بعدیاش تابستان آینده برگزار میشود.
کایرون از اکنون میداند که در آینده میخواهد فوتبالیست و نقاش شود. هرچند پدر و مادرش از اینکه او روزی دست از نقاشی بکشد اصلا شگفتزده و ناراحت نمیشوند.
در آخر او توصیهای هم برای نقاشان جوان دارد: «هرگز تسلیم نشوید. تلاش کنید و به راهتان ادامه دهید. و فقط یک آسمان آبی نکشید!»

در این مطالعات، تغییرات صورت گرفته در وضعیت احساسی مردم در طول زمان با استفاده از یک مدل بررسی شد تا دانشمندان بتوانند چگونی شیوع آنها را بررسی کنند.

محققان دانشگاه هاروارد همچنین از اطلاعات پروژه طولانی مدتی به نام تحقیقات قلبی Framinghamاستفاده کردند که اطلاعات پزشکی و اجتماعی ساکنان منطقه را از سال ۱۹۴۸ و هر دو سال یکبار ثبت کرده بود.

شرکت کنندگان این تحقیق که در مجموع هزار و ۸۸۰ نفر بودند وضعیت احساسی خود را در هر مرحله به صورت شاد، غمگین و خنثی دسته بندی کردند. وضعیتهای احساسی این افراد در طول زمان ارزیابی شد و دانشمندان بیشترین تمرکز خود را روی این موضوع قرار دادند که چگونه وضعیت حسی یک فرد میتواند روی افرادی که در ارتباط با او هستند تاثیرگذار باشد.

دانشمندان با انجام این تحقیقات به این نتیجه رسیدند که شادی و غم میتواند در طولانی مدت مسری باشد و به دیگران منتقل شود. این بررسیها همچنین نشان داد مردم سریعتر از حالت ناراحت و غمگین به حالت خنثی باز میگردند.

این مطالعات نشان میدهد اگرچه که شرکت کنندگان سریعتر از ناراحتی به حالت خنثی باز میگردند، اما میزان شیوع غم و اندوه در جامعه بیشتر از شادی است. احتمال غمگین شدن یک فرد به دلیل ارتباط با یک فرد ناراحت تقریبا ۲ برابر است. اما احتمال شاد شدن یک فرد در هنگام ارتباط با یک فرد شاد تا ۱۱ درصد افزایش پیدا میکند.

گنج اسپانیایی

یک دزد دریایی به نام ریش قرمز طی دو سال دزدی دریایی در سالهای ۱۷۱۶ تا ۱۷۱۸ ثروت فراوانی برای خودش ذخیره کرد. در این سالها همگان معتقد بودند کشوری بیشتر قدرت دارد که طلا و جواهر بیشتری داشته باشد.
اسپانیاییها در این مورد سرآمد دیگران بودند آنها با استخراج معادن در آمریکای جنوبی این جواهرات را در کشتیهای بزرگ به اسپانیا منتقل میکردند.
این دزد دریایی هم با همکارانش صبورانه!! روی دریا مشغول گشت زنی بودند تا سر و کله کشتیهای اسپانیایی پیدا شود و آن وقت با سرعت به غارت کشتی میپرداختند. نکتۀ مهم این بود که این دزد دریایی همواره جواهرات را در جایی دفن میکرد.
این دزد دریایی بالاخره در سال ۱۷۱۸ دستگیر شد و با مرگش معلوم نشد که این گنج کجاست و چه بر سر آن آمد. کشتی این سارق نیز بعدها غرق شد. تا مدتهای مدید افراد متعددی به جستجوی گنج پرداختند.
حتی در سال ۱۹۹۸ نیز کشتی را از زیر آب بیرون آوردند اما حتی یک نشانه هم از گنج به دست نیامد. محققین حدس میزنند که این گنج در جزایر کارائیب یا خلیج ورجینیا و یا غارهای جزیرۀ کایمان دفن شده باشد.

ثروت پرو

در سال ۱۸۲۰ میلادی شهر لیما از کشور پرو در معرض یک شورش عظیم و عمومی قرار گرفت به همین منظور حکام پرویی تصمیمی گرفتند که جواهرات موجود در شهر را برای دور ماندن از سرقت به مکزیک منتقل کنند. گنجها شامل مقادیر زیادی جواهرات به صورت سنگ، شمعدانهای طلا، مجسمۀ حضرت مریم از طلا و ظروف بسیار دیگر بود.
این گنج یازده کشتی را به طور کامل پر کرد. ویلیام تامپسون مسئول کشتی و حمل این گنج عظیم به مکزیک بود. اما غافل از آنکه در میان همراهان و کارگران کشتی، دزدان دریایی رخنه کردهاند. پس از سرقت،دزدان تصمیم گرفتند که جواهرات را به جزیره کوکاس در اقیانوس هند برده و در آن محل نگه دارند تا آبها از آسیاب بیافتد.
تامپسون فرماندۀ کشتی هم که دیگر با دزدان همدست شده بود، به اتفاق سارقان به جزیره میرود. اما ارتش مکزیک در تعقیب آنها وارد جزیره شد. به همین جهت دزدان به سوی جنگلهای انبوه گریختند. از آن زمان تاکنون دیگر هیچ اطلاعی از این گنج نیست. تاکنون نیز سیصد گروه به جستجوی این گنج رفتهاند اما به موفقیتی دست پیدا نکردهاند. به همین جهت برخی مدعیاند دزدان دریایی گنج را در جزیره دیگری دفن کرده و سپس به این محل آمدهاند.

مدفون در گلها

در سال ۱۵۲۰ میلادی اسپانیاییها با خشنونت تمام تمدن کهن آزتک را از پای درآوردن در حالی که شهر به طور کامل توسط ارتش اسپانیا محاصره شده بود فرمانده آرتکها (منته زوما) به نبرد ادامه میداد تا اینکه به شدت مجروح شد به همین جهت سربازان مدافع شهر تصمیم گرفتند جواهرات را در گوشهای گرد آورده و در یک زمان مناسب از شهر گریخته و جواهرات را نیز با خود ببرند. اما ورود اسپانیاییها به شهر و قتل عام مردم باعث شد که آنها شتابزده تمامی جواهرات را به قعر دریاچه تزوکو بریزند. ظروف نقره و طلا و سنگهای گرانقیمت فراوانی در شهر ذخیره شده بود اما همه آنها به دریاچه ریخته شدند تا اگر امکانش بود روزی به آنجا بازگشته و دوباره آنها را به دست آورند. اما کسی زنده نماند و آنهایی هم که توانستند بگریزند دیگر نتوانستند به شهر باز گردند.
امروزه این گنج عظیم پس از پنج قرن هنوز دست نخورده در میان گل و لای دریاچه پنهان شده است. در سالهای اخیر تلاش زیادی برای دستیابی به این جواهرات صورت گرفته حتی یکی از رئیس جمهورهای مکزیک نیز دستور لایرویی دریاچه را داد اما اقدام انجام گرفته بینتیجه ماند.

گنج فرعون

موقعی که هاوارد کارتر در سال ۱۹۲۲ توانست محل دفن فرعون مصر به اسم توتن آمخ خاتون را پیدا کند. از کارهای هنری موجود در قبر او شگفت زده شد. در کنار قبر او یک خزانۀ نگهداری جواهرات قرار داشت که کاملاً خالی بود. بعدها کارتر حتی نقشه و کاتالوگ جواهرات موجود را نیز پیدا کرد. به همین جهت خالی بودن گنجینه وی را به فکر برد.
برای کارتر عجیب بود که چه کسانی و چگونه اقدام به این سرقت کردهاند. زیرا مسیر دستیابی به مقبره فوق العاده پیچیده بود و یافتن مسیر از فهم انسانهای عادی خارج بود. ضمناً این همه ثروت را امکان نداشته بتوانند به راه دوری ببرند و لذا ممکن بود در همین اطراف دوباره دفن کرده باشند.
محققان به این نتیجه رسیدند که همان کسانی که محل دفن را ساخته و نیز جواهرات را در آنجا نهادهاند، در همان سالها یعنی ۳۴۳ تا ۴۲۵ قبل از میلاد، خود اقدام به خارج کردن گنجها نمودهاند اما تاکنون کسی نتوانسته این گنج را پیدا کند. ولی پژوهشگران معتقدند که بالاخره این گنج در روزی روی خودش را به انوار خورشید نشان خواهد داد.

گم شدن اتاق کهربا

اما گم شدن اتاق کهربا احتمالاً یکی از عجیبترین گمشدنهای جواهرات در تاریخ است. این اتاق یازده متر مربعی تماماً دیوارهایش با کهربا و انواع جواهرات و نیز کارهای هنری منحصر به فرد تزئین شده بود. این اتاق در سال ۱۷۱۶ میلادی برای فردریک پادشاه پروس ساخته شده و محل آن نیز در نزدیکی کاخ کاترین در سن پترزبورگ روسیه بود.
هیتلر موقعی که به روسیه حمله کرد تلاش نمود این اتاق را به آلمان انتقال دهد اما تمامی دیوارهای اتاق رو به خرد شدن رفت و لذا و تلاش کرد با چسباندن کاغذ دیواری مانع از فرو ریختن آن شود اما این اقدام هم بیفایده بود.
لکن از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ دیگر کسی از این اتاق اطلاعی نداشت و پس از پایان جنگ نیز دیگر هیچکس از این اتاق و یا نشانههایی از آن را مشاهده نکرد.
آیا این اتاق در یکی از شهرهای زیرزمین مدفون است؟ آیا آن را آتش زدهاند؟ به هر حال تا امروز که خبری تازه از آن نیست.
اما خوشبختانه یک مدل بازسازی شده از آن امروز در کاخ کاترین وجود دارد. این اتاق اگر امروز وجود داشت رقمی معادل ۱۴۲ میلیون دلار ارزش داشت.